خوردن ناخن یکی از عادات غلط در کودکان و نوجوانان و گاه بزرگسالان است که علاوه بر این که زیبایی ظاهر ناخن از بین می‌برد، باعث ایجاد بیماری گوارشی نیز می‌شود. ناخن جويدن يك اختلال عادتى ارضاكننده و واكنش روانى است كه غالباً از دوران كودكى شروع میشود و در دوران ابتدايى و راهنمايى شدت می یابد. تحقيقات نشان میدهد كه تقريباً 38 درصد كودكان 4 تا 6 ساله ناخن هايشان را میجوند و اين عادت در آ نها تا 10 سالگى به اوج میرسد. اما بطور كلى، اكثر مبتلايان را كودكان 9 تا 11 ساله تشكيل میدهند. ناخن جويدن در دخترها شایع تر از پسرهاست. اين اختلال در دختران، در حدود 11 سالگى و در پسران، در حدود 13سالگى به بيشترين حد میرسد و تقريباً 20 درصد مبتلايان، تا سنين نوجوانى و بزرگسالى درگير اين مشكل هستند.

علل: ترس، تنش روانى، ناكامی های مكرر، تأمين نشدن نيازهاى اساسى كودك به خصوص فقر عاطفى، نداشتن امنيت و آرامش روانى و نداشتن اطمينان از علاقه ى والدين، کمرويى و خجالتى بودن كودك و مقررات انضباطى شديد، زمينه هاى فشار، نگرانى و عصبانيت بيش از حد را دركودك ايجاد میكنند. در اين حالت، وقتى كودك نمیتواند بر موانع پيروز شود، به خود فشار می آورد. اين فشار باعث اضطراب میشود و درنتيجه كودك براى رهايى از اضطراب، و تخليه ى هيجانات، به ناخن جويدن روى می آورد. از اين طريق حالت تهاجمى خود را كنترل میكند، بر اضطرابها چيره میشود، توجهش را از دنياى خارج قطع میكند و به درون خويش برمیگرداند. بنابراين، غالباً ناخن جويدن، ناشى از هيجانات و اضطرا بها و يا روشى براى ابراز دلخور ی ها است.

درمان: اول از همه باید به دنبال علت پرداخت که چه علتی باعث این عمل در کودک شد همچنین نباید انتظار داشته باشیم که یکباره این عادت ترک شود بلکه قدم به قدم باید جلو رفت. چون ناخن جویدن ناخودآگاه و بر اثر فشار اضطراب درونی صورت می گیرد لذا باید عامل اضطراب را از میان برد. درمان در این بیماری عصبی شامل جایگزین کردن یک عادت بهینه بجای عادت خوردن ناخن هاست. همچنین رفتار درمانی نیز در درمان این عادت اشتباه کاربرد مفیدی دارد.